تغیّر عشق

نخل های علقمه گواهند که آب، قطره قطره از لا به لای انگشتانت فرو چکید؛ چون اشکی که از گونه هایت جاری بود.

با ما بگو راز آن لحظه های شگرف را!

با ما بگو زمزمه ای را که بر آب خواندی!

کدامین مرثیه بود که آیینه وار، عاشقانگی های تو را سرود؟

آهسته آمد به بالا، دستی که دریاترین بود

تصویر نابی که دیدند، مردم ز دریا، همین بود

چرخاند و خالی شد از آب، جایی که باید بنوشد

سهم ابوفاضل از عشق، جای تعجب، یقین بود ...

از لحظه های سبزی بگو که با آبی ترین آیینه ها آغاز و با ارغوانی ترین داغ ها، پایان می پذیرد؛ از وفا شروع می شود و با شهادت به پایان می رسد.

از رد خون های جاری در دشت بگو؛ از بازوان سرخی که بوسه گاه امام عاشوراییان (ع) شدند.

ای ماه درخشان بنی هاشم! از لحظات غریبانه ای بگو که سیاه روزان کوفی و شامی، همچون هاله ای از غبار تیرگی، تو را احاطه کردند و فریاد جان سوز تو برخاست که "ای برادر! برادرِ خویش را دریاب"! دریاب برادری را که دیگر دستی برای آب آوردن ندارد؛

گفتم که در مدّ دریا، تصویر ماهی نشسته است

ماهی که آن شب نگاهش، غمگین و سرد و حزین بود

گفتم که تصویر او را، دریا به دریا کشیدند

گفتم که تقدیر او را، شمشیرها در کمین بود

عشق است و گاهی تغیر، باید که از خود جدا شد

دیدی که بی دست افتاد؛ مردی که عاشق ترین بود

از کدام فضیلت تو باید سخن گفت، ای پدر فضل، آیت وفا، نهایت ادب، مصداق صداقت صالحان!

سخاوت و وفا، کوچک ترین مصداق فضیلت تواَند.

تویی که فراتر از تمام معیارهای بشری، تمام هستی خویش را تقدیم اعتقاد راستین خویش کردی.

فرزند دلاور علی! شجاعت را با تو باید مثال زد.

این دست علی وار توست که تشنگان معرفت را از سبوی عشق، شهد وفا می نوشاند.

این عظمت نام توست که با تکرار آن می شود تمام درهای بسته را گشود.

مولای غریب! نخل های علقمه گواهند که تو از تمام هستی خویش گذشتی تا نام شکوهمند "وفا" رات در جهان زنده نگه داری.

تو از هستی خود گذشتی تا ایمان به ولایت برادر را ثابت کرده باشی.

سلام و درود بر تو ای بهترین بنده پروردگار، عباس (ع)!

سلام و درود خداوند بر تو باد، آن هنگام که در خانه امامت پلک بر دنیا گشودی!

سلام و درود خداوند بر تو باد که هم راز و هم نشین حسین (ع) بودی!

سلام و درود خداوند بر تو و وفاداری ات تا پای جان!

باب الحوائج! ای دست مشکل گشای خداوند! دردمندیم و جویای درمان؛ در این روز پر اندوه، بار غم از دوشمان و رنج محنت از دلمان بردار!

****